مقدمه و هدف: اکتیما کونتاژیوزوم یک بیماری ویروسی خوش خیم در انسان است که از طریق تماس مستقیم با حیوانات اهلی یا غیر مستقیم با گوشت و چاقوی آلوده منتقل می شود. ضایعه معمولا در دست ایجاد شده و منفرد است، ولی ابتلای سایر نقاط بدن نیز گزارش شده است. در اﻴن گزارش به اولین مورد ثبت شده اکتیما کونتاژیوزوم که ضایعه به جز دست در ساق پاها نیز ایجاد شده است، پرداخته می شود.معرفی بیمار: بیمار مرد 30 ساله ای است که در مرداد ماه سال 1381 به کلینیک کارخانه خود در شهر تهران مراجعه کرده است. وی 31 روز قبل از مراجعه به دنبال قطعه قطعه کردن گوشت دچار صدمه در انگشت اشاره دست چپ شده و همزمان و مکررا اقدام به خاراندن ساق پاها نموده است و در کمتر از یک هفته ضایعات در محل بریدگی دست و محل خاراندن ساق پا ایجاد شده است. به دلیل طولانی شدن بیماری از ضایعه نمونه برداری و تشخیص اکتیما کونتاژیوزوم داده شد و بیمار با استفاده از داروی ضد عفونی کننده موضعی بتادین بهبود یافت.نتیجه گیری: شایعترین محل ابتلاء بیماری اکتیما کونتاژیوزوم در دست ها می باشد و معمولا ضایعه منفرد است، ولی در صورت بروز ضایعات متعدد و حتی در نقاط دیگر بدن تشخیص رد اکتیما کونتاژیوزوم نمی شود، لذا وجود سابقه تماس با حیوانات اهلی به طور مستقیم یا غیر مستقیم یک راهنمای مهم در تشخیص بیماری می باشد تا از اقدامات درمانی غیر لازم پرهیز کرد.

بیش ترین شیوع مولوسکوم کونتاژیوزوم در گروه سنی اطفال است. این بیماری مسری است و انتقال آن عمدتا از طریق تماس نزدیک و وسایل مشترک آلوده صورت می گیرد. دفاع ایمنی بدن در مقابل ویروس مولوسکوم محدود است، به همین دلیل ضایعه ها اغلب مزمن می شوند و سیر بیماری بدون درمان چند ماه طول می کشد، ولی در نهایت ضایعه ها در عرض 6 تا 9 ماه و گاهی مدت زمان بیش تری خود به خود از بین می روند.ضایعه های مولوسکوم می تواند لبه پلک را درگیر کند و محتوای ضایعه ها از این طریق به سطح چشم داخل شود و به دنبال آن ممکن است کونژنکتیویت فولیکولار یا پاپیلار مزمن و نیز تغییرهای قرنیه شامل کراتیت سطحی نقطه ای ایجاد شود.کرایوتراپی یکی از روش های درمانی بیماری مولوسکوم است و در بسیاری از موارد به عنوان اولین انتخاب درمانی در نظر گرفته می شود. میزان درد حاصل از این روش در افراد مختلف متفاوت است ولی معمولا در کودکان زیر 10 سال قابل تحمل نیست.

اکتیمای واگیر(اُرف) بیماری ویروسی شایع گوسفند و بز در سرتاسر جهان با اهمیت اقتصادی بسیار بالاست که قابلیت سرایت به انسان را نیز دارد. بیماری غالباً با ضایعات پرولیفراتیو پوستی اطراف دهان در دام های جوان شناخته می شود. در این گزارش وقوع فرم مخاطی شدید اکتیمای واگیر در گوسفندان بالغ ارائه می گردد. بیماری در تعدادی از دام های بالغ یک گله گوسفند با علائم افزایش تعداد تنفس و ضربان قلب و ظهور ضایعات مخاطی اروزیو بسیار گسترده بر روی زبان، پد دندانی، لثه و قسمت های داخلی لب و مشاهده گردید. با توجه به تشخیص بالینی مبنی بر وقوع احتمالی بیماری اکتیما در گله، از ضایعات مخاطی دام های مبتلاء نمونه برداری که با انجام آزمایش ویروس شناسی مولکولی (PCR)، ابتلاء گوسفندان به اکتیما واگیر مورد تأئید آزمایشگاهی نیز قرار گرفت. با اقدامات درمانی حمایتی که در گله صورت گرفت، تمام دام های مبتلاء نهایتاً بهبود یافتند.  بررسی های انجام گرفته مشخص نمود که تغذیه گوسفندان مبتلاء از مراتع فقیر واجد گیاهان خاردار ورک (رز ایرانی) و گون احتمالاً به عنوان عامل مستعده در بروز شکل مخاطی بیماری مؤثر بوده است. این گزارش اهمیت ویروس اکتیمای واگیر در ایجاد ضایعات مخاطی درون حفره دهان و در نتیجه تفریق آن از سایر بیماری های مخاطی مشابه را مورد تأکید قرار می دهد.

سابقه و هدف: اکتیمای واگیردار ناشی از یک DNA ویروس از گروه پاراپاکس ویروسها است که قادر به ایجاد بیماری مشترک بین انسان و حیوان میباشد. ابتلای انسان به دنبال مواجهه مستقیم یا غیر مستقیم فرد با حیوان بیمار به وقوع میپیوندد. هدف از مطالعه حاضر بررسی خطر ابتلای انسان به ارف در دو روش مختلف پرورش گوسفند و بز شامل سیستم سنتی و صنعتی است. مواد و روش ها: در این مطالعه وقوع اکتیمای واگیردار و موارد انسانی بیماری در 10 گله گوسفند و بز شامل 5 گله پرورش یافته در مورد بررسی قرار گرفتند. PCR سیستم صنعتی و 5 گله پرورش یافته در سیستم سنتی در استان تهران با روش یافته ها: نتایج حاصل نشاندهنده آلودگی مشابه در دامهای گله های سنتی و صنعتی بود، اما موارد انسانی در گله های صنعتی به طور تایید شد و PCR قابل ملاحظهای بیشتر از گله های سنتی بود، به طوری که در سیستم صنعتی، از هر گله یک مورد توسط آزمون تنها دو مورد انسانی از بیماری ارف در گله های سنتی ثبت شد که نتیجه دستکاری بیشتر مبتلایان توسط انسان ها بوده است. نتیجه گیری و پیشنهادات: با توجه به اهمیت ویروس و شیوع بالای آن در دامهای کشور، لازم است آگاهی رسانی کافی در مورد اکتیما و راه های انتقال آن به کارکنان دامپروری و سایر افرادی که در خطر ابتلا قرار دارند به خصوص کارکنان واحدهای صنعتی انجام شود.